بگوييد بر گورم بنويسند:

زندگي را دوست داشت
ولي آن را نشناخت
مهربان بود
ولي مهر نورزيد
طبيعت را دوست داشت
ولي از آن لذت نبرد
در آبگير قلبش جنب و جوشي بود
ولي کسي بدان راه نيافت
در زندگي احساس تنهايي مي نمود
ولي هرگز دل به کسي نداد
و خلاصه بنويسيد:
زنده بودن را براي زندگي دوست داشت
نه زندگي را براي زنده بودن...

در آن نفس که بميرم در آرزوي تو باشم

...

به آن اميد دهم جان که خاک کوي تو باشم

اول از همه برايت آرزو ميکنم که عاشق شوي ،
               و اگر هستي ، کسي هم به تو عشق بورزد ،
                        و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت کوتاه باشد ،
                                  و پس از تنهاييت ، نفرت از کسي نيابي.
          آرزومندم که اينگونه پيش نيايد......
    اما اگر پيش آمد ، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي کني.

برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي ،
     از جمله دوستان بد و ناپايدار......
              برخي نادوست و برخي دوستدار.....
      که دست کم يکي در ميانشان بي ترديد مورد اعتمادت باشد .
                    و چون زندگي بدين گونه است ،
برايت آرزو مندم که دشمن نيز داشته باشي.....
                    نه کم و نه زياد ..... درست به اندازه ،
        تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قراردهند ،
            که دست کم يکي از آنها اعتراضش به حق باشد.....
                     تا که زياده به خود غره نشوي.

و نيز آرزو مندم مفيد فايده باشي ، نه خيلي غير ضروري.....
           تا در لحظات سخت ،
             وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است،
                    همين مفيد بودن کافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

همچنين برايت آرزومندم صبور باشي ،
            نه با کساني که اشتباهات کوچک ميکنند.....
                                       چون اين کار ساده اي است ،
بلکه با کساني که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميکنند.....
               و با کاربرد درست صبوريت براي ديگران نمونه شوي.

و اميدوارم اگر جوان هستي ،
             خيلي به تعجيل ، رسيده نشوي.....
                  و اگر رسيده اي ، به جوان نمائي اصرار نورزي ،
                     و اگر پيري ،تسليم نا اميدي نشوي...........

چرا که هر سني خوشي و ناخوشي خودش را دارد و لازم است
                                                بگذاريم در ما جريان يابد.

اميدوارم سگي را نوازش کني ، به پرنده اي دانه بدهي و به آواز يک
          سهره گوش کني ، وقتي که آواي سحرگاهيش را سر ميدهد.....
                     چراکه به اين طريق ، احساس زيبايي خواهي يافت.....
                                                                   به رايگان......
اميدوارم که دانه اي هم بر خاک بفشاني .....
                         هر چند خرد بوده باشد.....
          و با روييدنش همراه شوي ،
                    تا دريابي چقدر زندگي در يک درخت وجود دارد.

به علاوه اميدوارم پول داشته باشي ، زيرا در عمل به آن نيازمندي....
و سالي يکبار پولت را جلو رويت بگذاري و بگويي:
                                                         «اين مال من است «،
        فقط براي اينکه روشن کني کدامتان ارباب ديگري است !

و در پايان ، اگر مرد باشي ،آرزومندم زن خوبي داشته باشي.....
                و اگر زني ، شوهر خوبي داشته باشي ،
                        که اگر فردا خسته باشيد ، يا پس فردا شادمان ،
                باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بي‌آغازيد.....

اگر همه اينها که گفتم برايت فراهم شد ،
                     ديگر چيزي ندارم برايت آرزو کنم .............

شاديهاي شما همان غمهاي شماست که نقابش را برداشته است.
             و چاهي که خنده‌هايتان از آن مي‌جوشد،
                         همان است که از اشکهايتان پرشده‌است.
                                               و چگونه جز اين تواند بود؟
            هرچه غم ژرفتر وجود شما را مي‌کاود،
                   گنجايشي فراختر براي شادي خواهيد داشت.

آيا سبوي شرابتان همان سوخته جاني نيست که،
                                        از کوره کوزه‌گران بيرون آمده است؟
     و آيا آن عود که آهنگش جان شما را مي‌نوازد،
              همان چوبي نيست که دلش را با تيغ تيز تهي کرده‌اند؟

وقتي شاد و خرم هستي به ژرفاي قلبت نظر کن،
                       تا ببيني که اين قلب،
               همان است که تو را غمگين کرده بود.
                     و هنگامي که غم بر تو چيره شده است،
         باز در قلب خود نگاه کن تا ببيني که،
             براستي در فراق آنچه قلبت را از شادي پرکرده بود،
                                              گريه مي‌کني.

بعضي گويند شادي از غم عظيمتر است.
          بعضي گويند چنين نيست،
                   بلکه غم بر شادي چيرگي دارد.

اما من با تو مي‌گويم که غم و شادي از هم جدايي ناپذيرند.
                     آنها با هم نزد تو مي‌آيند
         و هنگامي که يکي از آن دو در کنارت نشسته است،
                 بيادآر که آن ديگري نيز در بستر تو به خواب رفته است.

و همانا که تو چون دو کفه ترازو ميان شادي و غم آويخته‌اي.
            و تنها هنگامي که به کلي تهي باشي،
                       دو کفه در حال توازن کنار هم خواهند بود.
           اما وقتي که خزانه‌دار هستي،
                     تو را برمي‌دارد تا زر و نقره خويش را بسنجد،
در آن هنگام بناچار دو کفه غم و شادي تو بالا و پايين مي‌رود

مينويسم با سکوتم مثل رويا مثل يه خواب

خطي از دلتنگي خويش ، نامه اي نوشته برآب

از غروب و غربت من از يه راه دور و دشوار

برسه به دست طفلي که نشسته کنج ديوار

پشت ديوار سکوتم جاده هاي جستجوهام

جايي که شکسته ميشد قلکاي آرزوهام

توي کوچه باغ لبخند کوچه گريه و بازي

شب آرزو شمردن خنده هاي بي نيازي

مينويسم تا بدوني من به دنبالت دويدم

رفتم و رفتم ورفتم اما هيچ وقت نرسيدم

تو همون گل سپيدي که يه شب باد با خودش برد

همون تفسير نجيبي که توي ايينه پژمرد

کاش ميشد مثل تو باشم ساکت و صبور وساده

با تو هستم اي خود من اي دل هميشه عاشق

بي تومن مثل يه نامه به خط آخر رسيدم

اما حتي توي خوابم يه نفس تورو نديدم

سلام همسفر/ تا حالا دلت خواسته بشيني براي

 خودت بنويسي و دردودل کني؟

تا حالا شده دلت براي خودت تنگ بشه ؟

براي اون پاکي و صداقت و نجابتي که هر روز

 داري ازش فاصله ميگيري؟

تا حالا شده وقتي همدم و دوستي نداري که

سراغتو بگيره ؛ خودت بشيني يه نامه براي خودت بنويسي.

اگه لطف کنيد نظرتون رو بگيد و

 تجربه هاتونو در اختيارم بزاريد ممنون ميشم.

مينويسم با سکوتم مثل رويا مثل يه خواب

خطي از دلتنگي خويش ، نامه اي نوشته برآب

از غروب و غربت من از يه راه دور و دشوار

برسه به دست طفلي که نشسته کنج ديوار

پشت ديوار سکوتم جاده هاي جستجوهام

جايي که شکسته ميشد قلکاي آرزوهام

توي کوچه باغ لبخند کوچه گريه و بازي

شب آرزو شمردن خنده هاي بي نيازي

مينويسم تا بدوني من به دنبالت دويدم

رفتم و رفتم ورفتم اما هيچ وقت نرسيدم

تو همون گل سپيدي که يه شب باد با خودش برد

همون تفسير نجيبي که توي ايينه پژمرد

کاش ميشد مثل تو باشم ساکت و صبور وساده

با تو هستم اي خود من اي دل هميشه عاشق

بي تومن مثل يه نامه به خط آخر رسيدم

اما حتي توي خوابم يه نفس تورو نديدم

سلام همسفر/ تا حالا دلت خواسته بشيني براي

 خودت بنويسي و دردودل کني؟

تا حالا شده دلت براي خودت تنگ بشه ؟

براي اون پاکي و صداقت و نجابتي که هر روز

 داري ازش فاصله ميگيري؟

تا حالا شده وقتي همدم و دوستي نداري که

سراغتو بگيره ؛ خودت بشيني يه نامه براي خودت بنويسي.

اگه لطف کنيد نظرتون رو بگيد و

 تجربه هاتونو در اختيارم بزاريد ممنون ميشم.

ايمانم کجاست؟؟؟؟